Zihin ve Kalp İlişkisinde Yoga

Seda Mecit — Thu, 14 Oct 2021 10:55:47 +0000

”Zihin berraklaştığında kalbi duyabilirsin.” Bu cümleyi birlikte meditasyon pratiği yaptığım bir hocamdan duymuştum. Sıkışık bir yerlerden geçiyordum ve işitir işitmez içimi ferahlatmıştı. Sanıyorum hepimizde benzerdir, zor deneyimlerin içinden geçerken hiç bitmeyecekmiş gibi gelir. Ama harika haber ki, bitiyor! Hem de her şey gibi. Ve iyi ki… Çünkü bence bedenli olma deneyimi, sonlu olduğu için bu kadar özel ve keyifli.

Yoga beden, zihin ve ruh birliğini bize anımsatmak üzerine tasarlanmış bir sanattır bana göre. Dikkat ederseniz bizi bu birliğe kavuşturur demiyorum, çünkü onlar zaten birdir. Fakat insan zihni yanılsamalarla dolu bir hortum gibidir, bir kere hikayelere inanmaya başladık mı son hızda bizi içine çeker. Ben bu yazımda inanmamaktan değil uyanmaktan söz edeceğim size. Çünkü o hikayelere bugüne dek hiç inanmayanımız olduğunu pek sanmıyorum…

Gün içerisinde öyle çok uyarana maruz kalıyoruz ki, zihin artık tüm uyarıları aynı dikkatle algılamamaya başlıyor. Bu da sistemin kendini koruma biçimi, hatta bir düzlemde faydalı olduğunu bile söyleyebiliriz. Düzenli yaptığımız rutinleri düşünün; araba kullanmak, evi süpürmek, hergün yürüdüğümüz yolu yürümek vesaire vasaire. Zihin, bunlar için enerji tasarrufu yapmak adına kendini otopilota alıyor. Ama sorun şu ki bu otopilota kendimizi teslim edersek bizi öyle bir ele geçiriyor ki, artık tüm anlarımızı gerçekten ne yaptığımızı fark etmeden geçirmeye başlıyoruz. Adımlarımızı nasıl atıyoruz; dişlerimizi ne yöne doğru fırçalıyoruz; ağzımıza attığımız yiyeceklerin gerçekten nasıl bir tadı, nasıl bir dokusu var; yıkanırken suyun bedenimize değme hissi nasıl? İşte o pençeye düşersek şayet, tüm bu anları kaçırmış oluyoruz. Elbette o sırada zihnimiz de boş durmuyor bizi geçmişe, geleceğe, duygulara ve yorumlara taşıyor. İşte böylelikle zihin de berrak olmaktan giderek uzaklaşıyor.

PEKİ NE YAPABİLİRSİN?

Öncelikli olarak bilmen gereken şey şu ki, ancak fark edersen aksiyon alabilirsin. Yani asla dışarıdan sana bir sihirli değnek dokunmayacak, hayatının sorumluluğunu almak zorundasın. Diyelim ki bulaşık yıkıyorsun ve birdenbire yakın zamanda öfkelendiğin biri aklına geldi. Şayet bu öfkeye çekilmeden, içinde olduğun anda değil de geçmişte olduğunu fark edebilirsen önce derin bir nefes alıp kendini bu ana taşıdıktan sonra kendine şunları sorabilirsin;

Bu öfke neden var?

Bu öfke bana hizmet ediyor mu?

Yoga öğretisine göre, zihnin gerçek olmayan düşünce ve yorumlardan özgürleşebilmesi için; tepkiselliğe düşmeden önce bu ana gelmek ve uyaranla tepki arasına mesafe koymak birçok sorunun çözümü olabiliyor. Yani zihni, yorumlayan olmaktan çıkarıp gözlemleyen konumuna taşıyarak.

Bir soru;

Yaşadığımız tüm acılar, endişeler, korkular ve sıkışmışlıklar; acaba içimizdeki bilgeliğin, sevginin ve coşkunun kaynağına dönüşebilirler mi?

Zihnimizden geçen her şeye inanmamaya; onların aslında gerçek değil eski deneyimlerimizden kalan tetiklenmelerimiz kaynaklı zihin ürünü hikayeler olduklarına uyanmaya başladığımızda ilişkilerimizdeki tavrımız da değişiyor. Kalbimiz yüklerini birer birer attıkça yaşamaya dair büyük bir coşku duymaya başlıyoruz; VAROLUŞUN COŞKUSU! Belki o zaman bir çiçeğin üzerinden rüzgarın geçişini hissedebilmeye başlıyoruz, güneşin yüzümüzü ısıtışını, bir karıncanın ayak seslerini veya farkındalıklı hareket ederken nasıl da tüm hücrelerimizin nefes aldığını…

Hermann Hesse’nin ‘TIPKI BİR KAPLUMBAĞA GİBİ KENDİ İÇİNE GİRİP YERLEŞEBİLMEK’ betimlemesini çok severim. Gerçekten de kendi içimize girip yerleşmeyi öğrendiğimizde ve daha da önemlisi oraya sığabildiğimizde zihnin cümleleri ile kalbin cümlelerini ayırt etmeye başlıyoruz. Ve gerçek ihtiyaçlarımız da buradan belirmeye başlıyor.

Mevlana’nın bir sorusu vardır;

”BUGÜN KENDİNİ YETERİNCE SIK ZİYARET ETTİN Mİ?”

Hepimize bir su kadar berrak bir zihinle, kendimizi sıklıkla ziyaret ettiğimiz kocaman kocaman anlar diliyorum.

Sevgiyle.

Zihin ve Kalp İlişkisinde Yoga yazısı ilk önce Bağışıklık üzerinde ortaya çıktı.

İlk tanışıklık; kalbimden kalbine sımsıcak bir merhaba!

Seda Mecit — Thu, 10 Jun 2021 09:15:09 +0000

Yolculuğumdaki en yeni durak burası. Görmeye istekliysek bu kocaman yaşam bize her nefeste yepyeni yollar, taptaze ilişkiler sunuyor. Yolculuğumun hem bana hem de size ‘anlam’da virgüller doğurmasını diliyorum.

Bu ilk yazımda size ‘Santosha’ kavramından söz etmek istiyorum. Patanjali’nin Sekiz Basamaklı Yoga Yolu’nun ikinci basamağı olan Santosha; kelime anlamı olarak memnuniyet, denge, ılımlılık, tatmin anlamlarına geliyor.

Bundan bahsetmek istedim. Çünkü onlarcasının yanında, yoganın hayatıma getirdiği en büyük güzellik bu hislerin kalbime konuvermesi oldu;

Bugün olduğum halime ve yarın olabileceklerime, yaşamın getirdiklerine ve getirebileceklerine karşı daha ılımlı ve tatminkar olma hali.

Konuvermesi diyorum, çünkü oldurmaya çalışılıp da olabilecek bir şey değil bu. İnsanın genel bir kendisiyle çalışma halinin sonucu olabilir ancak. Anlamaktan ziyade idrak ile, bilmekten çok hissetmek ile mümkün olabilir. Yoga ve meditasyonun içine girdikçe, aslında ne kadar az şey bildiğimizi keşfetmeye başlıyoruz. Ve tam da burada başlıyor yoga; bilinmezlikle, bir adım sonrasını bilmeme hali ile kalabilmekle.

Günümüzün modern dünyası bize ”hep daha fazlası” mottosunu dayatırken; Kadim Yoga Öğretisi kendi kabımızda pekala tatminkar hissedebileceğimizden bahsediyor, bize buraya giden anahtarları sunuyor. Benim deneyimime göre bu ancak, sürekli olarak mevcut durumu değiştirmeye uğraşmak yerine; akışın bize sunduklarına içten bir kabulle mümkün olabiliyor. Kolay bir pratik değil ama kabulle gelen değişimleri görmeye istekli olduğumuzda, dışarıda ne olursa olsun zamanla içeride genel bir huzur hali doğmaya başlıyor. Çünkü o hiç aklımızdan geçmeyen yollardan, nasıl güzellikler çıkabildiğini deneyimliyoruz.

Elbette her şey gibi duygularımız da anbean değişiyor. Ama derinlerde bir yerde biliyoruz ki; her ne oluyorsa geçici, kalıcı olan yalnızca varoluşun destekleyiciliği. Bizi bugüne kadar desteklediği için bu yaşa gelebildik. Bazen mutluluk, bazen acı, bazen kahkaha, bazen gözyaşıyla… Budist Yazar Pema Chödron şöyle diyor;

”İnsanlar gelip geçiciliğe saygı duymuyorlar. Bundan haz almıyoruz; aslına bakarsanız, bundan umutsuzluğa düşüyoruz. Bunu acı sayıyoruz. Devam edecek şeyler yaparak -buna ebediyen diyoruz- yıkamamız gerekmeyen şeyler, ütülememiz gerekmeyen şeyler yaparak buna direnmeye çalışıyoruz. Bir şekilde, bu şeylerin sürekli değiştiğini inkar etmeye çalışma sürecinde, hayatın kutsallığına dair duygumuzu kaybediyoruz.”

İnsanız. Mayamızda var unutmak. Kaygıya düşüp unutmaya meylettiğimizde, idraka giden yolda hayatın olanca kutsallığını hatırlayabilir miyiz? Daha ılımlı, daha memnun ve daha tatmin hissedebilmemizin önündeki engeller neler? Cevaba tutunmadan, soruya gönüllü olabiliyor muyuz?

Hepimize kalbimizin ferahında nefeslenebileceğimiz günler geceler diliyorum.

İlk tanışıklık; kalbimden kalbine sımsıcak bir merhaba! yazısı ilk önce Bağışıklık üzerinde ortaya çıktı.

Seda Mecit – Bağışıklık

Zihin ve Kalp İlişkisinde Yoga

İlk tanışıklık; kalbimden kalbine sımsıcak bir merhaba!